Hallo!
Even kennismaken! Ik ben Noë, een (ex-)boxerreutje en ben 31-03-2004 2 geworden. Iets meer dan een maand daarvoor hebben mijn nieuwe baasjes mij opgehaald uit het asiel. Mijn vorige baasjes hielden zoveel van hun werk dat ze geen tijd meer voor mij hadden. Nu heb ik het heel erg naar mijn zin in mijn nieuwe huis. Samen met mijn baasjes woon ik gekraakt in Hengelo. Op de foto hiernaast voel ik mij ook duidelijk 1 van hen! Zoals je ziet heb ik een lange staart. Gelukkig mogen mensen onze staarten niet meer couperen sinds 2002. Ik ben blij dat ik mijn staart nog heb, Want zo horen wij te zijn. We hebben niet voor niets een staart bij onze geboorte gekregen. En daar zijn mijn baasjes het hélemaal mee eens!!! Wel jammer dat we tijdens het wandelen nog niet 1 andere boxer tegen zijn gekomen die ook een staart heeft.

Mijn allergrootste passie is eten. En daarmee eigenlijk ook het enige woord waar ik op reageer(nouja..op zit, af en dat soort woordjes na dan) en alles voor doe.
Wanneer iemand mij roept en ik luister niet, hoeven ze alleen maar dat magische woord te zeggen en ik ren zo hard als ik kan naar die persoon toe. Als onderweg daardoor iets of iemand omvalt, maakt me dat niet zo veel uit. Dat heb ik helemaal niet door eigenlijk. Mijn baasjes vinden het ook erg leuk om mij te klieren. Wanneer ze iets eetbaars voor mijn neus houden, of iets wat maar op eten lijkt, stroomt de kwijl letterlijk en figuurlijk uit mijn mond. Daarbij kan ik ook heel goed bellen blazen.
Ik ben ook heel goed in schooieren. Mijn motto is dan ook niet voor niets: Als ik maar lang genoeg kijk, krijg ik wel wat ik wil! s'avonds voordat mijn baasjes naar bed gaan, gaan we altijd nog even een stukje wandelen. Als we terugkomen loop ik meestal direct door naar mijn mand. Ik ga dan zitten en probeer hun aandacht te trekken door heel hard te gaan smakken en een beetje in het wilde weg te gaan rondlebberen. Ze hebbebn mij immers geleerd dat ik moet gaan zitten wanner ik eten krijg. Dus doe ik dat ook netjes. Bijna altijd lukt het me om dan wat lekkers te krijgen. Nu dat zo vaak is gelukt, is het eigenlijk een gewenning voor mij geworden. En gelukkig geldt dat ook voor hun :-D. 
Oja! Dat was ik bijna vergeten te vertellen: Ik ben vegetariër. Waarom ik dat ben vertel ik hier.

De ouders van mijn baasjes hebben ook hondjes. Het hondje van de ouders van mijn bazinnetje heet Kinka.
Kinka is een kruizing tussen een collie en labrador en mijn beste vriendinnetje. Samen kunnen we de boel heel goed op stelten zetten. Als Kinka bij mij op bezoek is, of ik bij haar doen we het eerste uur niets anders dan elkaar uitdagen. Samen rennen we de hele kamer door en lopen iedereen omver die ons maar voor de voeten loopt.Kinka heeft nog wel eens de neiging om op de bank achter de andere aanwezigen te gaan zitten. Eerst ging ik haar vrolijk achterna. Maar dat heb ik inmiddels wel afgeleerd. Ik kwam er namelijk achter dat dat niet echt goed ging met mijn grootte... De mensen vonden dat eerlijk gezegd ook niet zo fijn.
Nu zou ik even wat vertellen over de hondjes van de ouders van mijn baasje. Dat zijn Spike en Robbie. Allebij zijn ze boerenfoxen, maar Robbie vind ik toch echt wel meer lijken op een border collie! Waarschijnlijk is 1 van zijn voorouders een border collie geweest, vandaar. Op hun ben ik ook stapelgek, alleen moeten ze niet zo heel veel van mij weten. Robbie gaat, slappeling als hij is, altijd achter de tafel of een stoel naar mij staan blaffen. Spike rent meestal hard voor mij weg, maar hij komt af en toe wel eens aan mij snuffelen en ook wel eens met mij spelen. Spike en Robbie ken ik nog niet zo heel goed als Kinka. Dus veel kan ik niet over hun vertellen. Wel zijn we een keer met ons viertjes + mijn baasjes en het zusje van mijn bazinnetje, Denise, naar het bos geweest. Daar hebben we heerlijk de hele middag achter elkaar aan mogen rennen, en Spike en ik hebben later nog gezwommen. Nouja, mijn baasjes noemden het meer in het water plonzen. Want na een paar keer was ik het ook alweer zat. Speciaal voor mij zijn ze toen een heel eind omgelopen naar een waterplas. Omdat ze van iemand die hun kennen hoorden, die mij weer van het asiel kent(snap je het nog?) dat ik heel veel van zwemmen hou. Maar tot nu toe heb ik mijn baasjes daar nog niet veel laten zien. Lekker puh, ik kijk wel uit zeg! Op de foto hieronder ben ik Kinka aan het knuffelen, samen met Yvonne, mijn bazinnetje.