Nog niet eens vijtien jaren' geleden was het de leus die je, zonder vraagtekens op te roepen, kon uitschreeuwen. Je kent hem vast nog wel, hier komt hij dan :"De samenleving is maakbaar!" En Lelystad was het materiële voorbeeld. Doch de ware essentie van deze polderkleistad was de voedingsbodem, van (maakbare) mislukking te zijn.

De sceptici waren blij met hun bewezen gelijk, maar door de roes van schijnbare overwinning kwamen ze niet tot het beseffen van de mogelijkheid dat er zo iets als de verborgen agenda zou kunnen bestaan. En die was er dan ook!

Wat de uitvoering in de praktijk betreft mogen vadertje staat, zakenlui en de verdere bourgeoisie de new age bewegingen, de nieuwe psychologie en het nieuwe managementsdenken wel dankbaar zijn.. Tenslotte voelden heel wat gedesillusionneerde burgers iets dat ze, populair gezegd dus, zelfvervreemding plachten te noemen. En ziedaar, daar kwamen onze eigen vaderlandse promoderne mesiassen tot ons , Emile Ratelband en Jomanda! Een ganse massa hervindt nu, godzijdank en geredt is de munt, beetje bij beetje weer "zichzelf". En wee degene die zich aan deze bekering niet waagt, die zal "verliezer" zijn. Als je bijvoorbeeld nog steeds arm bent dan zal dat wel aan je "onvoltooide zelf" liggen. Ja, de samenleving blijkt alsnog wel degelijk maakbaar, maar de voorwaarde is dat boven alles je "zelf" maakbaar is, anders lig je er uit.

Maar vrees niet, want voor bekering is het immers nooit te laat.

La-trouble